παράδοση

ομάδα εργασίας:Κυριάκος Σελήνογλου, Λευτέρης Ράκος

= =

media type="custom" key="8924302" align="center"

Αλκοόλ -Γενικός ορισμός Ο όρος αλκοόλ προέρχεται από την αραβική λέξη "al kohl" Το αλκοόλ που βρίσκεται στα αλκοολούχα ποτά ονομάζεται αιθυλική αλκοόλη ή αιθανόλη και έχει το χημικό τύπο C2 H5 OH. Ο άνθρακας, το υδρογόνο και το οξυγόνο αποτελούν τα μόνα στοιχεία της αιθυλικής αλκοόλης. Αυτή είναι το μόνο είδος αλκοόλης που είναι ασφαλές για ανθρώπινη κατανάλωση, ταξινομείται φαρμακολογικά, ως γενικό καταστατικό και μπορεί να προκαλέσει καταστολή του κεντρικού νευρικού συστήματος.

== [|Συμπόσια στην Αρχαία Ελλάδα] ** Τα συμπόσια ** των Αρχαίων Ελλήνων είχαν γίνει θεσμός αποκτόντας σταδιακά κανονισμούς και εθιμοτυπία. Πραγματοποιούνταν στην αίθουσα του σπιτιού που λεγόταν **“// ανδρών” //**, ενώ οι προσκεκλημένοι στηριζόμενοι στο αριστερό τους χέρι ξαπλωναν στα ανάκλιντρα. Στην αρχή οι υπηρέτες έφερναν νερό για το πλύσιμο των χεριών και το συμπόσιο άρχιζε με σπονδή προς το θεό Διόνυσο, το θεό του κρασιού. Ένα συμπόσιο αποτελούνταν από δύο μέρη, το πρώτο ήταν το **“// δείπνον ή σύνδειπνον’’ //** κατά το οποίο οι // συμποσιαστές //έπαιρναν ένα σύντομο και λιτό δείπνο και ακολουθούσε το δεύτερο μέρος **“o πότος’’**, o oποίος έδωσε και το όνομά του και στο συμπόσιο. Ακολουθούσαν οι συζητήσεις γύρω από διάφορα θέματα, δεν έλειπαν όμως η μουσική, τα πνευματικά παιχνίδια, (γρίφοι ή αινίγματα) αλλά ακόμη και παιχνίδια επιδεξιότητας. Οι γυναίκες δεν έπαιρναν μέρος ποτέ σ’ αυτές τις συγκεντρώσεις εκτός από τις τραγουδίστριες, τις χορεύτριες ή ακόμη και τις εταίρες που διασκέδαζαν τους παρευρισκόμενους. Ο “συμποσιάρχης”, προϊστάμενος συχνά μιας στρατιάς από “κεραστές” και “οινοχόους”, επέβλεπε τόσο το νέρωμα του κρασιού, όσο και την ποσότητα που θα έπινε ο κάθε συμπότης ανάλογα με την κατάστασή του. Φαίνεται λοιπόν, πόσο σημαντική υπόθεση ήταν η αποφυγή της μέθης και η διατήρηση μιας πολιτισμένης ατμόσφαιρας.Η καταδίκη της μέθης είναι πανάρχαια, από την εποχή του Ομήρου και οι μέθυσοι Κύκλωπες αποτελούσαν προηγούμενα προς αποφυγήν. Έτσι, οι συμποσιαστές μπορούσαν να χαίρονται το γεύμα, το ποτό, τη συζήτηση. Στο τέλος έφευγαν ικανοποιημένοι Εξάλλο στα συμπόσια γεννήθηκε και η λυρική ποίηση.

Στην αρχή, οι Έλληνες έπιναν το κρασί ανέρωτο, // «άκρατον οίνον», // αλλά αργότερα διαπίστωσαν πως πίνοντας νερωμένο κρασί, // «κεκραμένον οίνον», //μπορούσαν να αποφύγουν όλες τις δυσάρεστες συνέπειες του οίνου. Έγινε λοιπόν γενικός κανόνας η ανάμειξη του κρασιού με νερό, σε αναλογία ένα μέρος οίνου, τρία μέρη νερού, ενώ η πόση ανέρωτου κρασιού θεωρούνταν βαρβαρότητα. Η μοναδική ίσως στιγμή της ημέρας που ο κοινός πολίτης της αρχαιότητας έπινε άκρατο τον οίνο του ήταν όταν κάθε πρωί βουτούσε το ψωμί του στο κρασί.

__** ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ **__ Ζητήσαμε από τον θεολόγο του σχολείου μας κύριο Φώτη Τζελέπη να μας κάνει μια παρουσίαση για το αλκοόλ στην αρχαία Ελλάδα και την θρησκεία μας η οποία όπως θα δείτε στις φωτογραφίες και τα παρακάτω βίντεο πήγε πολύ καλά. Μας έδωσε αρκετές πληροφορίες για την κατανάλωση του κρασιού στην αρχαία Ελλάδα και τους συμβολισμούς του στην ΠΑΛΑΙΑ και την ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ.



media type="file" key="P1010040.MOV" width="330" height="330" align="right"

media type="file" key="P1010042.MOV" width="330" height="330"

[|θεία κοινωνία] εδώ μπορείτε να βρείτε χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τη θεια κοινωνία



**Η γιορτή τυριού γίνεται κάθε χρόνο στο [|Θεοδωράκι Αριδαίας] όπου το κρασί και το ποτό γενικότερα ρέει άφθονο.**
 * Σας συνιστούμε άφοβα να παρεβρεθείτε στην συγκεκριμένη εκδήλωση η οποία γίνεται στις 2 Οκτωβρίου. **
 * Στην γιορτή αυτή ρέει αύθονο τοπικό κρασί και τσίπουρο και όπως λέει και η ονομασία της συγκεκριμένης εκδήλωσης υπάρχουν πάρα πολλα είδη τυριού. **

**το αλκοόλ ως οικιακό προϊόν**
Σε πολλές χώρες του κόσμου έχει καλλιεργηθεί από πολύ παλιά, από ιστορικούς χρόνους, μια θετική αντίληψη για το αλκοόλ. Η αντίληψη αυτή αφορά, για την χώρα μας το κρασί και τη ρακί αλλά και όσα αλκοολούχα ποτά όπως τη μπύρα, το ουίσκυ, τη βότκα ή το ρούμι που παραδοσιακά, σε διάφορες περιοχές του πλανήτη ήταν οικιακά προϊόντα. Στην Ελλάδα, το κρασί ήταν ένα από τα προϊόντα που μαζί με το λάδι, το σιτάρι, το μέλι και άλλα είδη, τα νοικοκυριά αποθήκευαν για την επιβίωσή τους. Το κρασί είναι θετικά συσχετισμένο με τη ζωή και αναπόσπαστα συνδεδεμένο με τη διατροφή, τα ήθη και τα έθιμα. Οι Έλληνες από παλιά το χρησιμοποιούσαν σε κάθε ευκαιρία συνδέοντάς το με την χαρά, τη λύπη, την επιτυχία, το θρήνο, τη γέννα, το θάνατο, ως θεραπευτικό φάρμακο αλλά και για να δηλώσουν την πίστη τους στο Θεό και να έχουν «άφεση αμαρτιών», αφού κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία το κόκκινο κρασί στη Θεία Κοινωνία συμβολίζει το αίμα του Χριστού. Με μια τόσο βαθιά ριζωμένη πεποίθηση για την καλή επίδραση του κρασιού στον άνθρωπο, θεωρείται φυσικό να είναι οι γονείς, οι παππούδες, τα μεγαλύτερα αδέλφια και γενικά οι πιο έμπειροι και έμπιστοι της οικογένειας, που εισάγουν το παιδί από μικρή ηλικία στον κόσμο του αλκοόλ. Κατ’ επέκταση είναι αποδεκτή και η συμπεριφορά του έφηβου που από μικρή ηλικία, ακολουθώντας τα πρότυπα της οικογένειας και την κοινωνική συμπεριφορά του ευρύτερου περιβάλλοντος, πίνει τα αλκοολούχα ποτά της μόδας, συνήθως άλλα από το κρασί, και συχνά μεθάει. Η κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών είναι κοινωνική συνήθεια της οποίας η έναρξη συμπίπτει με την αρχή της ιστορίας του ανθρώπου, όταν τυχαία ανακαλύφθηκε η δράση χυμών φρούτων που είχαν υποστεί κάποια ζύμωση. Οι λαοί της Μεσόγειου καλλιεργούσαν αμπέλια από το 3.500 π.Χ. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν συνδέσει τη διασκέδαση με την κατανάλωση της μπίρας, και στοιχεία δείχνουν ότι κάποια φάρμακα που χρησιμοποιούσαν περιείχαν οινόπνευμα. Στην Αρχαία Ελλάδα κατανάλωναν οινοπνευματώδη ποτά σε πολλές θρησκευτικές και εθιμοτυπικές τελετουργίες. Ακόμη όπως συνήθιζαν να λένε ΄΄//οίνος ευφραίνει καρδίαν//΄΄ οπότε εύλογα καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως το αλκοόλ ανέκαθεν συνέβαλε στη ζωή των ανθρώπων. Παρόλα αυτά στην εποχή μας παρατηρείται το φαινόμενο της υπερβολικής χρήσης αλκοόλ. Πολλά άτομα από μικρή ηλικία χρησιμοποιούν το αλκοόλ ως ένα είδος απόλαυσης πίνοντας το, νιώθουν ευχαρίστηση και έτσι υιοθετούν αυτή τη στάση ως ένα τρόπο ζωής. Αυτό έχει ως συνέπεια να καταλήγουν στον αλκοολισμό. Η οποία είναι μια συνήθεια πολύ καταστρεπτική για τον ανθρώπινο οργανισμό. Καθημερινά ακούμε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά και από τους γνωστούς μας ότι πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης αλκοολούχων ποτών, για τα τροχαία ατυχήματα που συμβαίνουν καθημερινά όπου κύρια αίτια είναι και πάλι το αλκοόλ και η αλαζονεία των οδηγών, για διάφορους φόνους και αυτοκτονίες υπό την επήρεια αλκοόλ και για άλλα προβλήματα.

= =

**ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΟΔΩΝ ΠΟΤΩΝ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΗΓΕΣ**
**1.ΠHΓΗ**

===Δεν είναι γνωστό πότε και πού βγήκε για πρώτη φορά από το αγριάμπελο, μετά από στύψιμο, ο πρώτος μούστος και ποιος ήταν εκείνος που είχε την ευτυχία μετά από - ασφαλώς τυχαία – ζύμωση του πρώτου αυτού μούστου να γευτεί την ηδονή του πρώτου κρασιού… === Στην εκτενή σχετικά με τον οίνο βιβλιογραφία, η επικρατέστερη θεωρία, η επικαλούμενη «οδοιπορικό», τοποθετεί σαν κοιτίδες της καλλιέργειας του οίνου τις χώρες που βρίσκονται νότια του Καύκασου, στην Εγγύς Ανατολή μέχρι το Νείλο. Μετά από αυτές τις χώρες εξαπλώθηκε η αμπελοκαλλιέργεια παντού. Περίπου 8.000 χρόνια παλιά είναι μια πρέσσα κρασιού με σταφυλοπυρήνες που βρέθηκε σε μια προϊστορική κοινότητα δυτικά της Δαμασκού. Ήδη 9.000 χρόνια πριν οι Σουμέριοι ήταν γνώστες παρασκευής μπύρας. Εξάλλου οι Βαβυλώνιοι είχαν πριν από 6.000 χρόνια 20 είδη μπύρας στη διάθεσή τους. Αργότερα οι Σιμίτες και οι Αιγύπτιοι τελειοποίησαν την τέχνη της απόσταξης. Το πότε οι αρχαίοι Βαυαροί (Bajuwaren) ανακάλυψαν την τέχνη της μπύρας, θα μείνει πιθανόν κρυμμένο στα σκοτάδια της ιστορίας. Ένα είναι σίγουρο: οι αρχαίοι Βαυαροί είχαν την μπύρα σαν κύριο ποτό τους, όταν ήταν ακόμη στην περιοχή της Βοημίας. Σαν ποτό του Βαυαρικού λαού έγινε όμως η μπύρα μετά τον 30ετή πόλεμο, όταν πολλές αμπελοκαλλιέργειες καταστράφηκαν στη διάρκεια του πολέμου. Από προγενέστερους χρόνους είναι λίγα γνωστά για την ύπαρξη εξαρτημένων ασθενών. Σαν ιδρυτής της οινοκαλλιέργειας στο δυτικό πολιτισμό αναγνωρίζεται η αρχαία Ελλάδα. Στην αρχαία Ελλάδα χαρακτηρίστηκε ο οίνος σαν «Ολύμπιο θείον», σαν μέσο μυσταγωγίας – επικοινωνίας για το «ένθεν και ένδεν», δηλαδή του εδώ και του άλλου κόσμου, μια πηγή σωματικής, πνευματικής, θρησκευτικής και καλλιτεχνικής δύναμης. Στα διονυσιακά όργια γύρεψε ο άνθρωπος μέσα στην εκστατική μέθη την επικοινωνία με τους θεούς. Αργότερα, με τον εκλεπτισμό του τρόπου ζωής, χάρη στους φιλοσόφους της Κλασικής Εποχής, χαλιναγωγήθηκαν τα όργια της οινοποσίας που υπήρξαν καθοριστικά για τη συμπεριφορά του Έλληνα. Ήθη και έθιμα καθόριζαν τα σχετικά με την οινοποσία και διαφύλατταν από τον κίνδυνο της οργιακής οινοποσίας. Μέχρι σήμερα διασώζεται η έννοια του «άκρατου και εύκρατου οίνου», δηλαδή η ανάμειξη, το «νέρωμα» του κρασιού με ίση ποσότητα ή και περισσότερη ακόμη νερού. Για τους αρχαίους Έλληνες χαρακτηριστικό πλαίσιο οινοποσίας ήταν το Συμπόσιο. Δηλαδή, μετά από ένα κοινό γεύμα, κατά το οποίο δεν έπινε κανείς κρασί, ακολουθούσε η οινοποσία. Όταν τα καθοριστικά έθιμα της οινοποσίας είχαν αργότερα παρεκτραπεί, ο Πλάτωνας συνηγόρησε ώστε να απαγορεύεται η οινοποσία σε άτομα κάτω των 18 ετών και η μέθη σε άτομα μεταξύ 18 και 40 ετών. Από τον ιστορικό Ηρόδοτο είναι γνωστό ότι η ελληνική ιατρική από τότε ήδη γνώριζε τη θεραπευτική αποτοξίνωση. Το φαινόμενο του αλκοολισμού από ιατρικής άποψης αναφέρεται από το Ρωμαίο διδάσκαλο Domitius Ulpianus (170 – 228 μ. Χ.), ο οποίος στα νομικά κείμενα αναφέρει τον αλκοολισμό μαζί με τους ψυχικά ασθενείς. <span style="color: #331a00; display: block; font-family: Arial,Helvetica,Geneva,sans-serif,sans-serif; font-size: 12pt; font-style: normal; font-weight: normal; text-align: justify;">Ο «Δωδεκάλογος Νόμος» διέτασσε πως ένας τρελός αλκοολικός είναι ένας σπάταλος. Του απαγορευόταν η κατοχή περιουσιακών αγαθών και ετίθετο κάτω από την προστασία των συγγενών του. <span style="color: #331a00; display: block; font-family: Arial,Helvetica,Geneva,sans-serif,sans-serif; font-size: 12pt; font-style: normal; font-weight: normal; text-align: justify;">Σε ορισμένες εποχές η κατάχρηση αλκοολούχων στους διάφορους λαούς έλαβε μεγάλες διαστάσεις. Π.χ. βόρεια των Άλπεων υπήρξε ο αλκοολισμός ένα μεγάλο πρόβλημα κατά τον 16ο αιώνα. <span style="color: #331a00; display: block; font-family: Arial,Helvetica,Geneva,sans-serif,sans-serif; font-size: 12pt; font-style: normal; font-weight: normal; text-align: justify;">Το πρώτο δημοσίευμα εναντίον του αλκοολισμού ήταν το «Ελεγείες κατά της μέθης» του 1516. Τον αιώνα του εκβιομηχανισμού, μαζί με τη μεταβολή των κοινωνικών δομών, παρατηρείται συγχρόνως σφοδρή αύξηση του αλκοολισμού, που χαρακτηρίστηκε ως το 1845 από τον Φρειδερίκο Engels και αργότερα από το Ροδόλφο Virkow σαν αλκοολισμός αθλιότητας( Εlendsalkoholismus) μεταξύ των Άγγλων και Γερμανών εργατών. <span style="color: #331a00; display: block; font-family: Arial,Helvetica,Geneva,sans-serif,sans-serif; font-size: 12pt; font-style: normal; font-weight: normal; text-align: justify;">Κατά το τέλος του 19ου αιώνα έλαβε ο αλκοολισμός τέτοια εξάπλωση στην περιοχή της κεντρικής Ευρώπης, που δεν είχε παρατηρηθεί ξανά, τουλάχιστον σε τόση ένταση. <span style="color: #331a00; display: block; font-family: Arial,Helvetica,Geneva,sans-serif,sans-serif; font-size: 12pt; font-style: normal; font-weight: normal; text-align: justify;">Σύμφωνα με μια στατιστική του 1926 που αφορά τη γερμανική αυτοκρατορία, παρατηρεί κανείς τα έτη 1911-13, 57.225 κλινικές εισόδους αλκοολικών. Το διάστημα 1917-19, κάτω από την επίδραση του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου οι κλινικές είσοδοι ήταν 8.370, ενώ το χρονικό διάστημα 1920-22 σημειώθηκαν 22.705 κλινικές είσοδοι. <span style="color: #331a00; display: block; font-family: Arial,Helvetica,Geneva,sans-serif,sans-serif; font-size: 12pt; font-style: normal; font-weight: normal; text-align: justify;">Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος επέδρασε ώστε να μειωθεί αισθητά ο αριθμός των κλινικών εισόδων αλκοολικών, ενώ τα χρόνια μετά τον τερματισμό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σημειώνεται εκ νέου μια διαρκής αύξηση. <span style="color: #331a00; display: block; font-family: Arial,Helvetica,Geneva,sans-serif,sans-serif; font-size: 12pt; font-style: normal; font-weight: normal; text-align: justify;">Η περιγραφή του αλκοολισμού ως ασθένειας διαμορφώθηκε αρχικά στην Αμερική από τον Βενιαμίν Rusch το 1784. Στην Ευρώπη το βήμα αυτό το έκανε ο Θωμάς Trotter το 1788, ο οποίος το έτος 1804 δημοσίευσε ένα βιβλίο για την Ιατρική, τη φιλοσοφική και χημική ιδιότητα της μέθης και τα αποτελέσματά της στον ανθρώπινο οργανισμό. Ο Trotter ήταν άλλωστε αυτός που κατέταξε το πάθος της μέθης στις ψυχασθένειες. <span style="color: #331a00; display: block; font-family: Arial,Helvetica,Geneva,sans-serif,sans-serif; font-size: 12pt; font-style: normal; font-weight: normal; text-align: justify;">Στα μέσα του 19ου αιώνα αρχίζουν εντατικές προσπάθειες θεραπείας κατά του αλκοολισμού. Το 1851 άνοιξε στη Γερμανία το πρώτο θεραπευτικό άσυλο για αλκοολικούς. <span style="color: #331a00; display: block; font-family: Arial,Helvetica,Geneva,sans-serif,sans-serif; font-size: 12pt; font-style: normal; font-weight: normal; text-align: justify;">Το 1940 παρατήρησε ο Meggendorfer ότι δυσμενείς εξωτερικοί παράγοντες, όπως η ευημερία και η οικονομική ευμάρεια επιδρούν θετικά στον αλκοολισμό. Αυτό είναι μια διαπίστωση που ισχύει μέχρι σήμερα.

<span style="color: #070754; display: block; font-family: arial,helvetica,sans-serif; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">**2.ΠHΓΗ**

<span style="color: #070754; display: block; font-family: arial,helvetica,sans-serif; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">**<span style="color: #0e1b16; display: block; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">Η αμπελουργία άρχισε στις χώρες της Ανατολής γύρω στην 5η π.χ χιλιετία. Στη συνέχεια διαδόθηκε στη Δύση από τις μεταναστευτικές ομάδες που έφθασαν στην Ευρώπη τη 3η π.χ χιλιετία. Η καταγωγή της αμπέλου και του οίνου δεν είναι σαφώς προσδιορισμένη αφού δεν προέρχεται αμιγώς από την Ανατολή. Αντιθέτως βρίσκεται σχεδόν πάντα μεταξύ των φυτών της Ευρωπαϊκής χλωρίδας. ** <span style="color: #070754; display: block; font-family: arial,helvetica,sans-serif; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">**<span style="color: #0e1b16; display: block; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">Οι Σουμέριοι και οι Αιγύπτιοι καλλιέργησαν την άμπελο και γνώρισαν πολύ νωρίς την τέχνη της παρασκευής του οίνου. Στη ζωή της Μεσογείου διαμορφώθηκε ο μεγάλος πνευματικός κύκλος του οίνου, ο οποίος περιλαμβάνει ποιητές, μουσικούς, γλύπτες, ζωγράφους, τεχνίτες. Για τους Αρχαίους Έλληνες ο οίνος είχε άμεση σχέση με το χαρακτήρα και τον πολιτισμό τους γι΄ αυτό και τον έπιναν με μέτρο. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια μας παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για τα σπουδαιότερα αμπελουργικά κέντρα της Ελλάδας. Ο Αισχύλος έγραφε τις τραγωδίες του μεθυσμένος, πράγμα για το οποίο τον κατηγορούσε ο Σοφοκλής. ** <span style="color: #070754; display: block; font-family: arial,helvetica,sans-serif; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">**<span style="color: #0e1b16; display: block; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">Ο οίνος που έπιναν οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν πάντοτε κεκραμένος με νερό. Η κράση γινόταν μέσα σ΄ ένα μεγάλο αγγείο, τον κρατήρα. Άκρατος οίνος επιτρεπόταν στα συμπόσια και μόνο στην αρχή της πόσης. Στη διαρκή, μακραίωνη χρήση του προϊόντος της κράσης του οίνου οφείλεται η χρήση του ονόματος κρασί αντί του οίνου. ** <span style="color: #070754; display: block; font-family: arial,helvetica,sans-serif; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">**<span style="color: #0e1b16; display: block; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">Στα χρόνια της Βίβλου, οι άνθρωποι έπιναν κρασί όχι μόνο για προσωπική τους ευχαρίστηση αλλά και για λόγους διαιτητικούς και φαρμακευτικούς. Στο Μεσαίωνα το αλκοόλ ήταν το απαραίτητο συστατικό όλων των εκδηλώσεων. Τα μοναστήρια μετατράπηκαν σε ένα είδος ταβέρνας όπου οι ταξιδιώτες απολάμβαναν τα καλά του σταφυλιού. ** <span style="color: #070754; display: block; font-family: arial,helvetica,sans-serif; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">**<span style="color: #0e1b16; display: block; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">Η κατανάλωση των ποτών που προέρχονται από απόσταξη εισάγεται στην Ευρώπη 1.000 χρόνια πριν, από την Ισπανία που ήταν υπό την κατοχή των Αράβων. Συγκεκριμένα, ένας Πέρσης γιατρός, ο Ραμσής, ανακαλύπτει την απόσταξη και ως εκ τούτου την παραγωγή ποτών με μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε αλκοόλη. ** <span style="color: #070754; display: block; font-family: arial,helvetica,sans-serif; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">**<span style="color: #0e1b16; display: block; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">Μετά το 16ο αιώνα, το πέρασμα από το σταφύλι στη βύνη και στη συνέχεια σε άλλους τρόπους απόσταξης συνοδεύεται με θλιβερές στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας. Έτσι, στην Ολλανδία το φθηνό ποτό τζίν χρησιμοποιείται από την εργατική τάξη και ως τροφή, επειδή έχει πολύ μεγάλη θρεπτική αξία. Η Αγγλία είχε γίνει γνωστή ως η χώρα των μπεκρήδων, ενώ τα μπέρμπον – δυνατό ουίσκι – μπαίνουν στην καθημερινή ζωή των Αμερικανών. Η κατανάλωση του αλκοόλ όμως στην Αμερική, ιδιαίτερα με την αύξηση του μεταναστευτικού ρεύματος, εξελίχθηκε σε τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα με αποτέλεσμα την ποτοαπαγόρευση του 1919 που κράτησε μέχρι το 1933. Βέβαια η ποτοαπαγόρευση μπορεί να μείωσε τους δείκτες κατανάλωσης αλκοόλ όπως και τα κοινωνικά προβλήματα που τη συνοδεύουν, αύξησε όμως την παράνομη εμπορία του αλκοόλ. Τελικά, όσοι ήθελαν να πιούν έπιναν και μάλιστα αλκοόλ αμφισβητούμενης ποιότητας. ** <span style="color: #070754; display: block; font-family: arial,helvetica,sans-serif; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">**<span style="color: #0e1b16; display: block; font-size: 23px; font-style: normal; font-weight: normal; line-height: 35px; text-align: justify;">Κάπου εδώ τελειώνει η σύντομη καταγραφή της ιστορίας του αλκοόλ. Η έκταση της χρήσης του, οι τρόποι με τους οποίους έχει αντιμετωπιστεί ανά τους αιώνες, αλλά και όλα όσα έχουν γραφτεί γι΄ αυτή την «παράξενη» ουσία μαρτυρούν την αξία που της δίνουν οι άνθρωποι. Το αλκοόλ υπάρχει παντού, είναι μέρος της καθημερινής ζωής. **